alt Na een korte, maar welverdiende slaap brak de tweede dag aan. Jammer genoeg waren de weergoden toch niet zo gesteld op al die pokkeherrie. Donkere wolken hadden zich immers samengepakt boven Clisson en de wei herschapen in een modderpoel om u tegen zeggen.

Met ware doodsverachting waadden uw favoriete reporters zich een weg naar The Valley om één van de weinige Belgische bands op de affiche te aanschouwen. Terwijl Channel Zero het beste van zichzelf gaf op de main stage, vergaste Amen Ra ons op een festijn van loodzware basdreunen en een  moddervette sludgebrij die zelfs het mengsel van aarde en regen buiten overtrof.

Nog half doof strompelden we  naar The Temple  voor de Griekse doomdeath van Necros Christos, één van de grote undergroundrevelaties van de dag.

Over naar de mainstage dan. Het mogen dan oude ballen zijn, Uriah Heep was duidelijk in haar element en gaf met krakers als het onsterfelijke “Gypsy” en “Easy Living” menig retroband het nakijken. Na jaren vooral bij de Gilmore Girls bijgeklust te hebben was ook Skid Row voorman, Sebastian Bach, opnieuw aan een comeback toe die de liefhebbers van sleazy jarentachtig metal niet konden weerstaan. De echte winnaar in die categorie was echter, terecht of onterecht, de inmiddels tot cup F opbeblazen hype van Steel Panther, zeg maar de overtreffende trap van Motley Crue, Aerosmith, Poison en al die andere hairbands uit de jaren tachtig met bijpassende over the top en niet altijd even vrouwvriendelijke teksten. Persoonlijk ontging het ons wat allemaal, maar het massaal opgekomen publiek dacht daar duidelijk anders over.

De zonnegod was ons ondertussen ook iets gunstiger gestemd en probeerde naarstig de drek op te drogen. In plaats van een zompig moerasveld kregen we nu een maanlandschap waar de grond vreemd genoeg luchtig meeveerde bij elke stap. Ideaal voor een moshpit!

Als één van de schaars vertegenwoordigde female fronted bands mocht within Temptation aantreden op het hoofdpodium met een set die vooral putte uit de poppy nummers van hun laatste plaat zoals “Faster” en “Sinead”. Op festivals is het vaak erop of eronder met Sharon’s stem, maar dit zat deze keer wel snor, wellicht ook omdat ze op die recentere nummers toch in iets lagere regionen zingt.

Wie het daglicht toch liever schuwde, kon kiezen tussen de rondreizende horrorshow van Necrophagia, Vomitory en ons eigenste Aborted enerzijds of het verknipte Shining en de Mittelalterhelden van In Extremo anderzijds.

In de late avond pakte tent nog uit met gevestigde waarden als Napalm Death, Entombed, Behemoth en een opmerkelijk sterk Enslaved dat wel een heel  bijzondere cover van Led Zeppelin bracht.

Doomadepten konden vandaag uitgebreid ter communie gaan in the Valley. Na Amenra serveerde Hellfest ons immers nog de psychedelische mastodont Ufomammut die na het optreden zelf nog versteld stond van de massale bijval van het publiek. Vervolgens kwam Wino de eerste keer op met protodoem van Saint Vitus die overigens net na vele jaren een nieuwe, gouwe oude plaat uithad. De volgende dag zou hij dat nog eens dunnetjes overdoen met The Obsessed. De kers op de taart was echter het fenomenale Yob dat er wederom  in slaagde om de naden van het tijdsruimtecontinuum uit elkaar te rafelen in uitgesponnen epen waarbij alles rondom je vervaagde. De Nederlandse belofte The Devil’s Blood mocht de tent afsluiten. De occulte retrorock had zeker haar charmes maar de onvaste zang van Farida Lemouchi speelde de band toch parten.

De hoofdpodia waren gedurende de hele dag al een eerbetoon aan de glorieuze jaren tachtig waarvoor Axl en z’n nieuwe maten in Guns ’n Roses nu de ultieme hommage aan zichzelf brachten.

Voor ons was het daarna hoog tijd om hulde te brengen aan ons bed. Dag 3 here we come!

 alt

Foto’s:

http://luckifer.smugmug.com/Concerts/Hellfest-2012/23744008_8sfgNR

Back to Top