Nog een nobele onbekende was Heaven Shall Burn. Maar wederom vanaf de eerste noot klonk het letterlijk snoeihard. Dit kon gerust doorgaan voor een van de hardste optredens dit jaar op de wei. Marcus Bischoff liet er geen twijfel over bestaan en liet de band ongenadig hard over marqué 2 denderen.

Maar dit had blijkbaar ook al nadelen, snel na het begin van de performance zag je vooraan letterlijk combats in het rond vliegen en kwam een reus van een man uit het publiek gestrompeld met een bebloede lip. Kort nadien hebben we mensen met gescheurde kledij, bloedende tanden, opgezwolle kaken ogen en benen zien weglopen. Zou de moshpit aan het podium dan ook bloederig hard genoemd mogen worden?

Wie weet het. Na het zien van de eerste verwonde persoon besloot ik wijselijk mijn plannen om naar voor te wurmen op. Alles in beschouwing gelaten gaf Heaven shall burn een fenomenaal goed optreden en werkelijk alles zat goed deze keer. Geen technische storingen, een goed afgestelde installatie en een dijk van een performance die nog lang zal nazinderen in de herinnering van al wie er bij was.

Een kleine zijnoot: blijkbaar was er vooraan nog een zijpaal omver gevallen. Ik laat het in het midden of het was omdat ze zo heftig te keer gingen in de pit.