alt

Eens geen avond vol met metal, maar met onversneden Hardrock waar zowel Halestorm en Alter Bridge borg voor staan. Alter Bridge, een band die zijn sporen in de muziekbusiness meer dan verdiend heeft, en Halestorm, een amerikaanse groep die een vlucht aan het nemen zijn om in diezelfde sporen te treden.

Het zou zeker een speciaal avondje worden met enkel deze twee kleppers op de affiche. Het behoeft dan ook geen verbazing dat dit concert een tijdje voor de concertdag al was uitverkocht. Toen ondergetekende kort voor de deuren opengingen toekwam, sprak de aanschuifrij boekdelen: het zou (verdomde) moeilijk zijn om nog een hap ruimte te bemachtigen in de zaal. Maar het zag ernaaruit dat het allemaal de moeite waard zou zijn.

Eerst was Halestorm aan de beurt, die vooral werd gekenmerkt door een energieke en charismatische frontvrouw, genaamd Lzzy Hale. Vanaf noot één werd het publiek in een 40 minuten durende ‘Rock Show’ meegesleurd, wat één van de liedjes van de avond was. Het speciale aan Halestorm is de stem van de frontvrouw: haar stem is zowel gemaakt om hard, schreeuwend te zingen, maar kan ook overslaan naar juist heel kwestbaar, emotioneel. Dit merkte je vooral aan twee liedjes: in het openingsnummer ‘Love Bites (But So Do I)’ heeft ze van die heerlijke harde vocalen, terwijl in het liedje ‘Break In’, enkel begeleid door een piano, haar stem ineens zo breekbaar was, ze transformeerde van een zelfzekere rock-kip naar een emotioneel vrouw waar je bang was dat ze zou breken, als je nog maar naar haar zou blazen.

Ook haar broer als drummer slaagde erin om de show te stelen. Het was leuk om te zien dat hij, in tegenstelling tot de meeste drummers, zoveel beweging en energie laat zien. De meeste drummers beperken zich enkel tot het bewegen van de armen en benen, wat zeker niet minder vermoeiend is, maar bij Arejay is heel zijn lichaam in beweging, waardoor je met plezier kijkt naar de drummer bij deze band, terwijl je dit bij de meeste bands niet heeft. Ook al waren ze ‘maar’ voorprogramma, toch was er nog ruimte voor een pittig drumsolo waarbij hij op zijn eentje heel het publiek meekreeg.

Ik was voordien nog niet zo bekend met de band, toch (na een Halestormcursus door een kennis) slaagde ik erin om enkele nummers te herkennen zoals openingsnummer ‘Love Bites…’, ‘Mz. Hyde’, ‘Freak Like Me’ (waarbij sommige bordjes met de tekst ‘Freak Like You’ de lucht inschoten, wat de band zeker wist te appreciëren), ‘Rock Show’ en ‘Break In’. Het was een evenwichtige setlist waarbij echte rocknummers werden afgewisseld met af en toe een liedje-waarbij-er-een-traantje-werd-weggepinkt. Echte feestmomenten werden prima afgewisseld met kippenvelmomenten. Ook een cover van een liedje uit de beginjaren van Judas Priest, ‘Dissident Aggressor’, passeerde de revue. De aankondiging dat ze een headlinerstour zullen doen in april waarbij België nogmaals aan de beurt komt en de mededeling dat er gesigneerde cd’s van hun zelfgetitelde album maakt een einde aan deze opwarmingsshow voordat Alter Bridge het beste van zichzelf kwamen geven. Alhoewel hen een opwarming noemen, zou alleen maar de waarde van hun show onterecht doen afnemen. Het was de eerste keer dat ik deze band aan het werk zag en ik zag toen al dat ze moeiteloos een avond als headliner zouden kunnen dragen. Afspraak in april is dus al genoteerd!

Over Alter Bridge kan ik eerlijk gezegd heel wat minder zeggen (ja, laat die stenen maar thuis jongens!). Ik was niettemin ten zeerste geïnteresseerd in deze band van zanger Myles Kennedy, die ik al eerder op Graspop aan het werk had gezien als zanger van ‘Slash’. Aangezien hij daar al een puike prestatie neerzette, was ik zeer benieuwd naar hoe hij het zou doen met zijn eigen band. Gelukkig vindt hij nog de tijd, tussen al dat touren, om met zijn eigen band nog op schok te gaan. Het zou uiteindelijk een beleving van ongeveer 2 uren worden.

Ik wist geen enkele titel van de liedjes die werden gespeeld, maar toch herkende ik wel degelijk enkele deuntjes doorheen de set. Één van die liedjes was ‘Metalingus’, gezien de reactie van de zaal, was het niet verwonderlijk dat een leek zoals ik dat liedje kende, werkelijk het publiek ging danig uit zijn dak. Het is dan ook een liedje met catchy refrein en vrij toegankelijke songstructuur. Dit is echt wel een publiekslieveling en dat is moeilijk te onderscheiden, want het publiek ging in vrijwel elk liedje volledig mee. Het was 2 uren hardrock van de bovenste plank en Myles Kennedy bewees nogmaal dat hij live zijn vocale mannetje kan staan. Hoog, laag, meeslepend, agressief, … Het behoort allemaal tot zijn rijk gevulde stemmengalerij. Gitaarvirtuoos van dienst Mark Tremonti hoeft qua vocals zeker niet onder te doen voor Mister Kennedy. Hij kan niet alleen met zijn elektrisch instrument, ook met zijn stem kan hij aardig uit de voeten.

Het Belgische publiek kreeg ook een première voorgeschoteld: het liedje ‘Bleed It Dry’ werd die avond voor het eerst live gespeeld. De laatste liedjes van de reguliere set waren ‘Calm The Fire’ en ‘Rise Today’. Ondergetekende kende het laatste liedje wel, de andere niet maar ook bij beide liedjes ging het publiek volledig uit zijn dak, ze wilden precies heel hun ziel uitgesprongen en uitgeschreeuwd hebben voor de band aan hun Encore-gedeelte van hun set begon. Ik kreeg dan achteraf te horen dat die twee liedjes hits waren van de band. Ik vond het dan jammer dat ik me vooraf niet meer had verdiept in de band, want ik moet eerlijk bekennen dat het wat lang begon te duren voor mij. Dit komt vooral omdat ik helemaal niet vertrouwd ben met de liedjes die werden gespeeld. Gelukkig heb ik deze twee liedjes kunnen beleven, en was ik juist op tijd om ‘Watch Over You’ te zien, omdat Lzzy Hale, zangeres van Halestorm, als backing vocal mocht opdraven en waarbij Myles Kennedy akoestisch ging. Een magisch moment waarbij zowel op als naast het podium zichtbaar van werd genoten. Van het Encore-gedeelte van de set, viel me vooral de laatste twee nummer op: ‘Isolation’ en ‘Open Your Eyes’, twee liedjes waarvan ik meteen het gevoel had dat ik ze thuis moest opzoeken en afspelen. Het internet leerde me dat ‘Isolation’ afkomstig is van het AB III-album, wat ik wel toepasselijk vond, en ‘Open Your Eyes’ van ‘One Day Remains’ uit 2004. Dit heeft me overtuigd om al zeker deze twee cd’s te kopen.

Het was een zeer leerrijke ervaring van zowel een band dat ik al wat kende, als van een band waar ik amper iets van kende. Beiden hebben me zeker kunnen overtuigen van hun muziekspel, waardoor ik met mijn povere geld één cd van Halestorm heb kunnen kopen (ja als student zijnde,  zit er een reden achter live-reviewing en gratis concerten). Ik ben zeker van plan deze heren en dame van de bands nog eens te gaan bekijken, hopelijk dan met meer kennis van beide bands, zodat ik nog meer en langer kan blijven genieten van de avond.

Back to Top